Moduł sprężystości podłużnej - Moduł Younga
Moduł Younga – czyli moduł sprężystości podłużnej (ang. Young’s modulus), zwany także modułem odkształcalności liniowej jest jednym z najważniejszych parametrów charakteryzujących materiały. Opisuje on w jaki sposób materiał zachowuje się (odkształca) pod wpływem naprężeń i odwrotnie. Jakie naprężenia mogą pojawić się w materiale przy zadanym odkształceniu.
W wytrzymałości materiałów moduł Younga stanowi miarę sztywności materiału. Określa, w jaki sposób dany materiał reaguje na działanie sił rozciągających lub ściskających, pozostając w granicach sprężystości – czyli w zakresie, w którym po usunięciu obciążenia powraca do pierwotnego kształtu, z pominięciem efektów histerezy.
Moduł Younga opisuje tzw. zakres proporcjonalności, czyli obszar, w którym występuje liniowa zależność między naprężeniem a odkształceniem. W tym zakresie wzrost naprężenia jest wprost proporcjonalny do wzrostu odkształcenia, co oznacza, że materiał zachowuje się zgodnie z prawem Hooke’a.
Matematycznie Moduł Younga można zapisać w postaci
Moduł Younga
Moduł Younga zazwyczaj wyraża się w megapaskalach (MPa) lub gigapaskalach (GPa), co odpowiada jednostce [N/m²] – niuton na metr kwadratowy.
Tabela wartości Modułu Younga dla wybranych materiałów konstrukcyjnych.
Materiał | Moduł Younga (E) |
[GPa] | |
Guma | 0,01–0,10 |
Polistyren | 3,0–3,5 |
Beton | ponad 25 (ściskany) |
Stopy aluminum | około 70 |
Miedź | 110–140 |
Brąz | 105–120 |
Tytan | 105–120 |
Żeliwo i stal | 190–210 |
Wolfram | 400–410 |
Węglik krzemu (SiC) | 450 |
Węglik tytanu (TiC) | około 650 |
Diament | około 1100 |
Każda partia materiału charakteryzuje się nieco innym modułem Younga, dlatego wartości przedstawione w tabeli należy traktować jako orientacyjne.