Moduł sprężystości podłużnej - Moduł Younga

rootnootWytrzymałość materiałów

Moduł Younga – czyli moduł sprężystości podłużnej (ang. Young’s modulus), zwany także modułem odkształcalności liniowej jest jednym z najważniejszych parametrów charakteryzujących materiały. Opisuje on w jaki sposób materiał zachowuje się (odkształca) pod wpływem naprężeń i odwrotnie. Jakie naprężenia mogą pojawić się w materiale przy zadanym odkształceniu.

W wytrzymałości materiałów moduł Younga stanowi miarę sztywności materiału. Określa, w jaki sposób dany materiał reaguje na działanie sił rozciągających lub ściskających, pozostając w granicach sprężystości – czyli w zakresie, w którym po usunięciu obciążenia powraca do pierwotnego kształtu, z pominięciem efektów histerezy.

Moduł Younga opisuje tzw. zakres proporcjonalności, czyli obszar, w którym występuje liniowa zależność między naprężeniem a odkształceniem. W tym zakresie wzrost naprężenia jest wprost proporcjonalny do wzrostu odkształcenia, co oznacza, że materiał zachowuje się zgodnie z prawem Hooke’a.

Matematycznie Moduł Younga można zapisać w postaci

Moduł Younga

Moduł Younga zazwyczaj wyraża się w megapaskalach (MPa) lub gigapaskalach (GPa), co odpowiada jednostce [N/m²] – niuton na metr kwadratowy.

Tabela wartości Modułu Younga dla wybranych materiałów konstrukcyjnych.

Materiał

Moduł Younga (E)

[GPa]

Guma

0,01–0,10

Polistyren

3,0–3,5

Beton

ponad 25 (ściskany)

Stopy aluminum

około 70

Miedź

110–140

Brąz

105–120

Tytan

105–120

Żeliwo i stal

190–210

Wolfram

400–410

Węglik krzemu (SiC)

450

Węglik tytanu (TiC)

około 650

Diament

około 1100

Każda partia materiału charakteryzuje się nieco innym modułem Younga, dlatego wartości przedstawione w tabeli należy traktować jako orientacyjne.